رهبران زنجیره تأمین به خوبی از پیامدهای اختلال در شبکه‌های فیزیکی خود آگاه هستند ، تغییرات مکرر و سریع در مکان‌های تولید، پایگاه تأمین کننده و شبکه‌های انبارداری و حمل و نقل. این تغییرات فیزیکی در زنجیره تأمین توسط محاسبات هزینه، حاشیه و ریسک تعیین می شود ، اما رهبران زنجیره با سوالات بعدی که این تغییرات در مورد طراحی سازمان ایجاد می کند، دست و پنجه نرم می کنند:

  • آیا ساختار سازمان باید همراه با شبکه تغییر کند؟
  • آیا نقش ها نیاز به جابجایی دارند؟
  • آیا نقش ها و تیم ها باید نزدیک به محل انجام کارهای فیزیکی قرار گیرند تا مشتری محورتر باشند؟
  • یا بهتر است نقش‌ها را با هم قرار دهیم و به آن‌ها دامنه جهانی بدهیم تا مقیاس‌پذیری و کارایی را به حداکثر برسانیم؟

به رهبران زنجیره تأمین توصیه می شود از مدل چهار لایه سنجش توانایی زیر برای ارزیابی نیاز به تغییر سازمانی در نتیجه طراحی مجدد شبکه استفاده کنند.

چهار لایه قابلیت زنجیره تأمین

لایه‌های عملیاتی

بیایید با لایه‌های عملیاتی شروع کنیم ، اجرا و هماهنگ‌سازی ، نقش‌ها و تیم‌هایی که تراکنش‌های عملیاتی را برای ساخت و تحویل محصولات هماهنگ و کامل می‌کنند.

نکته مهم در اینجا این است که نقش‌هایی که با محصول فیزیکی کار می‌کنند ، به عنوان مثال، نقش‌های تولید، بسته‌بندی، انبار و حمل‌ونقل،باید به هر نحوی که شبکه تغییر می‌کند در محل باشد. کارخانه ها، انبارها و انبارهای حمل و نقل باید بر اساس آن توسط سازمان شما یا ارائه دهندگان برون سپاری شده مستقر شوند.

اما در مورد نقش‌های عملیاتی که مستقیماً با محصول فیزیکی درگیر نیستند ، به عنوان مثال، برنامه‌ریزان، خریداران، نمایندگان خدمات مشتری چطور؟ آیا آنها نیز  باید در محل باشند یا می توانند در مراکز منطقه ای یا جهانی مستقر شوند؟ برای پاسخ به این سؤال، سه سؤال زیر را برای هر نقش اعمال کنید:

  • آیا اجرای محلی برای اطمینان از تصمیم گیری و اقدام به موقع ضروری است؟
  • آیا دلایل قانونی یا فرهنگی قوی برای تعیین نقش ها در یک جغرافیای خاص وجود دارد؟
  • آیا مزایای اجرای محلی افزون بر از دست دادن مزایای مقیاس گسترده‌تر است که می تواند در سطح جهانی یا منطقه ای به دست آید؟

اگر پاسخ هر یک از این سؤالات مثبت باشد، نیاز است کارکنان عملیاتی در محل یا نزدیک به شبکه فیزیکی مستقر شوند. در غیر این صورت، مکان این نقش‌ها و تیم‌ها را در مراکز جهانی یا منطقه‌ای در نظر بگیرید که به مزایای مقیاس دست می‌یابند، مانند توانایی بیشتر برای به حداکثر رساندن استفاده از منابع، کاهش هزینه‌های تعداد کارمندان، فناوری اطلاعات و املاک و مستغلات.

سطوح کنترل و تطبیق

نقش‌ها و تیم‌ها در لایه‌های کنترل و تطبیق، درباره چگونگی عملکرد آینده زنجیره تأمین و نحوه رسیدن به آن وضعیت تصمیم می‌گیرند. لایه کنترل متشکل از روسای نقش‌های زنجیره تأمین و اعضای شوراها است. لایه تطبیق با نقش‌هایی مانند مالکان فرآیند یا رهبران نوآوری پر شده است که در تیم‌هایی مانند مراکز تعالی و بهبود فرآیند کسب و کار گروه بندی شده اند.

این نقش ها اغلب بخشی از ساختارهای سازمانی متمرکز هستند که در دفاتر جهانی یا منطقه ای و به طور فزاینده ای در محیط‌های مجازی و راه دور قرار دارند. بنابراین، وسوسه انگیز است که آنها را از تغییرات شبکه ایمن در نظر بگیریم. مطمئناً این نوع کار را می توان در هر نقطه از جهان انجام داد و از تمام مزایای فناوری مشارکتی استفاده کرد؟

سازمان‌هایی وجود دارند که با دقت در مورد مکانیابی این نقش‌ها و تیم‌ها فکر می‌کنند. در اینجا چند دلیل وجود دارد که چرا تغییرات شبکه زنجیره تأمین، مکان و توزیع نقش‌های رهبری و کنترل را تغییر می دهد:

منطقه‌ای شدن سازمان و اکوسیستم‌های آن، تعادل جهانی در مقابل منطقه‌ای را به نفع ساختارهای منطقه‌ای تغییر می‌دهد. شرکا و ذینفعان استراتژیک جدید ظهور می کنند و نزدیکی به آنها به عاملی برای نوآوری و توسعه تبدیل می شود. افزایش حضور یک سازمان در یک مکان، فرصت‌های جدیدی را در رابطه با در دسترس بودن، کیفیت و حفظ استعدادها باز می کند. افزایش حضور یک سازمان در یک مکان، فرصت‌های جدیدی را در رابطه با در دسترس بودن، کیفیت و حفظ استعدادها باز می کند.

توسعه انعطاف‌پذیری و پاسخگویی به اختلال مستلزم گسترش  قدرت تصمیم‌گیری از طریق سازمان زنجیره تأمین است که منجر به نقش‌های متمرکز در مکان‌های جدید می‌شود.

به طور خلاصه، تغییرات در شبکه‌های زنجیره تأمین، پویایی طراحی سازمان زنجیره تأمین را تغییر می دهد. رهبران زنجیره تأمین باید بدانند که چه نقش‌ها و تیم‌هایی تحت تأثیر قرار می‌گیرند، تعیین کنند که آیا طراحی مجدد سازمان ضروری است و اگر چنین است، برای بهینه‌سازی ساختارهای سازمانی خود اقدام کنند.

در این مطالعه یک روش کارا توصیه شده است به این صورت که مدل چهار لایه ارائه شده را در ساختار سازمان زنجیره تأمین خود طراحی کنید و با ارزیابی شرایط موجود به متمرکز یا غیرمتمرکز کردن ساختار زنجیره بپردازید.