پروژه های ارتقا فناوری برنامه ریزی زنجیره تامین اغلب با بودجه های هنگفت آغاز و به یک مجموعه نرم افزار بلا استفاده ختم می­شوند. چرا؟ اکثر شکست ها از چگونگی تعیین حد و حدودها در آغاز پروژه ناشی می­ شوند: سازمان­ ها اکثرا پیاده ­سازی فناوری­ های برنامه­ ریزی زنجیره تامین را به چشم یک پروژه فناوری اطلاعات می بینند و چارچوب­ های مهندسی و توسعه نرم افزار را بر این پروژه­ ها اعمال می­ کنند که منجر به دست کم گرفتن و غفلت از تاثیرات نرم ­افزار جدید بر فرآیند برنامه ریزی زنجیره تامین، سازمان، رفتارها و غیره می­ گردد. توسعه یک نرم افزار بدون استراتژی روشن، شفافیت در خصوص فرآیندهای برنامه ریزی آتی، کاربرد پذیری، تامین منابع یا حمایت ذی­نفعان می­ تواند هزینه­ های زیادی را در بر داشته باشد.

ارتقا تکنولوژی­ های برنامه ریزی زنجیره تامین به صورت یک سرمایه­ گذاری بلند مدت در نظر گرفته می­ شود. بنابراین تلاش برای آماده سازی شرکت ها جهت پذیرش نرم افزار نیازمند صرف زمان است که البته می­ارزد. همچنین راه خوبی است برای اجتناب از اشتباهات گرانتر، فرصت­ های تجاری از دست رفته یا حتی توقف پروژه.

بیش از چهل سازمان تجربیات و درس ­های خود را از این پیاده ­سازی­ ها با ما به اشتراک گذاشته ­اند که از خلال این مطالعات، یک برنامه هفت مرحله­ ای برای پیاده سازی موفق تکنولوژی برنامه ­ریزی زنجیره تامین ارائه شده است.

  1. تعریف پیاده­ سازی به عنوان یک پروژه تحول کسب و کار: از آغاز فرآیند پیاده­ سازی، بر چرایی آن تمرکز کنید تا تیم توسعه پروژه به جای صرفا پیاده ­سازی فناوری جدید با ذهنیت حل مشکل کسب و کار فعالیت کنند. بنابراین تیم پروژه، به تکنولوژی خود به چشم یک راه گشا جهت دستیابی به بلوغ در برنامه ریزی زنجیره تامین نگاه خواهد کرد.
  2. تدوین یک طرح توجیهی: تدوین یک طرح توجیه ی قوی یکی از اولین گام­ های ساخت مالکیت مشترک و ابتکار عمل در پیاده سازی تکنولوژی برنامه ریزی زنجیره تامین است. به علاوه اینکه جهت تامین مالی و منابع، یک طرح کسب و کار قوی می ­تواند موجب کاهش مقاومت سهام داران در طول فرآیند پیاده ­سازی و بقای پروژه در سختی­ ها شود.
  3. تامین منابع انسانی کافی: پس از تعیین محدوده پروژه، نقش­ ها و وظایف اعضای تیم پروژه را مشخص کنید. اعضایی را در تیم وارد کنید که با برنامه­ ریزی زنجیره تامین آشنایی داشته باشند. از منابع و حمایت فناوری اطلاعات سازمان نیز برای تکنولوژی جدید غافل نشوید.
  4. کاهش پیکره ­بندی: بسیاری از سازمان­ ها می­ گویند ابزاری را می ­خواهند که آماده استفاده باشد اما در نهایت زمان زیادی را جهت پیکره­بندی نرم افزار بر اساس نیازهای خود صرف می­کنند. پیشاپیش زمانی را به بازمهندسی فرآیندهای تجاری خود جهت استفاده از تمام ظرفیت­ های سیستم آماده اختصاص دهید. صرفا در موارد محدود از پیکره­بندی سفارشی استفاده کنید.
  5. سرمایه­ گذاری بر کیفیت داده: ارزیابی داده و پاکسازی باید پیش از پیاده سازی تکنولوژی جدید برنامه ریزی زنجیره تامین صورت گیرد تا کاربران اعتماد خود را به ابزار جدید از دست ندهند. اول کیفیت داده را ارزیابی کنید و سپس بهبود کیفیت داده را به یک عنصر از برنامه ریزی زنجیره تامین محدود نمایید. به تدریج محدوده بهبود کیفیت داده را در طول زمان جهت بهبود عملکرد فرآیندهای برنامه ریزی زنجیره تامین گسترش دهید.
  6. زمانبندی واقع بینانه: این فعالیت­ها اغلب از سرعت پیاده سازی تکنولوژی جدید می­کاهند: ساخت مدل برنامه ­ریزی، جمع آوری الزامات و نیازها، پاکسازی داده، طراحی نقشه داده و ساختن و آزمودن یکپارچگی سیستم. با تمرکز بر وضعیت آینده به جای وضعیت فعلی از این موانع اجتناب کنید. تمام قابلیت ­های ابزار را بشناسید. فرآیندهای آتی را که این ابزار قابلیت سودرسانی به آن را دارد مشخص کنید و از دیگر پروژه ­های فناوری اطلاعات نیز آگاهی داشته باشید.
  7. مدیریت موثر پشیبانی واسطه ­ها: اغلب واسطه ­ها نظیر خرده ­فروش­ها و یکپارچه ­کنندگان سیستم معمولا سازمان را در پیاده سازی تکنولوژی حمایت می­کنند. راهبران زنجیره تامین نیازمند ایجاد چارچوب نقش ­ها و وظایفی هستند که با ایجاد پاسخگویی و اعتماد بین سازمان خود و واسطه­ ها از به هم خوردن روابط جلوگیری کند.

منبع : گارتنر